Nieuws en actualiteiten
vanuit De Drieklank

Het gewone ongewoon
Toen de dag van het Pinksterfeest aanbrak waren ze allen bij elkaar. Plotseling klonk er uit de hemel een geluid als van een hevige windvlaag, dat het huis waar ze zich bevonden geheel vulde. Er verschenen aan hen een soort vlammen, die zich als vuurtongen verspreidden en zich op ieder van hen neerzetten, en allen werden vervuld van de heilige Geest en begonnen op luide toon te spreken in vreemde talen, zoals hun door de Geest werd ingegeven.
Handelingen 2: 1 - 4

Kees van der Kooi spreekt in zijn boek ‘Een weldadige kracht - christelijk geloof en het alledaagse in het licht van de Geest’ - over hoe hij met een omweg reist naar Amsterdam-Zuid via Duivendrecht. Vandaar neemt hij de tram naar station Bijlmer Arena. In dat korte stukje, niet meer dan twee haltes, ziet hij een vader met een jongen met een meervoudige beperking. De jongen slaakt luide kreten, zwaait met de armen en trekt de aandacht van zijn medereizigers. Hij ziet ook hoe de vader van de jongen rustig blijft. Een anker van rust en geduld. En Kees van der Kooi kijkt ernaar vanuit de tram en vraagt zich af: wat gebeurt hier?

En hij ziet het niet alleen bij die jongen, maar ook bij andere kinderen en hun ouders: een enorme energie en moeite die ouders steken in de zorg voor kinderen en anderen. Hij noemt het volgehouden goedheid. Hij zegt: “Wat is daarvan de bron? Is het simpelweg evolutionaire ontwikkeling of heeft God ook hiermee te maken? Of zijn levensdrang en God niet tegen elkaar uit te spelen? Krijgt de volhoudende zorg vanuit God als bron ineens nieuwe glans?”

Het gewone - de zorg van die vader, van ouders en anderen - wordt ineens ongewoon. Je ziet Gods Geest.

Het gewone dat ongewoon wordt. Er breekt een ander perspectief in door. Schoonheid, temidden van de zorg of moeiten breekt door. Te midden van de leegte zien we soms een weldadige kracht.

Met Pinksteren lezen we hoe de discipelen zijn achtergebleven nadat Jezus naar zijn Vader teruggegaan is. En terwijl ze wachten in de stad op de Heilige Geest, bij elkaar zijn en God loven - niet wetend wat er komen gaat - komt er op een dag een windvlaag het huis binnen. Het gewone leven wordt ongewoon, Gods Geest breekt door en maakt hun leven en hun missie totaal nieuw. Ze worden ingeblazen met nieuw leven door Gods Geest. Vanaf dat moment verandert alles; Gods toekomst opent zich en de gemeenschappen, de kerk krijgt vorm door Gods Geest, over grenzen heen.

En ze krijgen ontmoetingen, worden gevuld met geduld en kracht van boven voor moeilijke situaties. Ze krijgen tegenslag maar ook heel veel zegen. Het gewone wordt ongewoon en er gebeuren heel bijzondere dingen. Mensen komen tot geloof. En de kerk gaat door. Tot de dag van vandaag.

In onze kerk mogen we ook die glinsteringen van Gods Geest zien; hoe Gods Geest in harten van onze gemeenteleden die het soms moeilijk hebben doorbreekt of bij hen die soms bemoedigd worden door een tekst of bezoek, gebed of dienst. Hoe mensen tot geloof komen en onze kerk vinden, of juist aangesproken worden terwijl ze al lang gelovig zijn.

Het gewone wordt ongewoon als het bekrachtigd wordt door Gods Geest. Ik hoop dat we het mee mogen nemen in de tijd die komt als ook wij vieren dat Gods Geest is uitgestort in onze Marcuskerk.

ds. Jantine Veenhof